Wat zijn de verschillen tussen collectieve arbeidsovereenkomsten en individuele onderhandelingen?

De verschillen tussen collectieve arbeidsovereenkomsten en individuele onderhandelingen zijn als volgt:

Collectieve onderhandelingen hebben betrekking op groepsonderhandelingen in tegenstelling tot individuele onderhandelingen over lonen en arbeidsvoorwaarden. Vlaanderen heeft gewezen op een aantal verschillen tussen collectieve en individuele onderhandelingen.

Afbeelding met dank aan: freemalaysiatoday.com/wp-content/uploads/2013/03/bargaining-1.jpg

Ten eerste gaat een individuele afspraak over het kopen of verkopen van een bepaalde grondstof, terwijl bij collectieve onderhandelingen niets wordt gekocht of verkocht; het is slechts een overeenkomst over de voorwaarden waaronder kopen of verkopen zal plaatsvinden.

Ten tweede wordt in individuele onderhandelingen over het algemeen de handelsvoorwaarden in detail geregeld, terwijl bij collectieve onderhandelingen alleen de minimumvoorwaarden worden vermeld. Ten derde zijn individuele onderhandelingen in wezen een marktactiviteit (dwz kopen en verkopen), terwijl collectieve onderhandelingen in wezen een politieke activiteit zijn (een staking of lock-out is in feite een diplomatiek gebruik van macht).

Ten vierde, aangezien collectieve onderhandelingen een politieke in plaats van een economische activiteit zijn, moeten verschillende factoren in aanmerking worden genomen, bijvoorbeeld, collectieve onderhandelingen worden vaak ondernomen door professionele onderhandelaars die de noodzaak erkennen om een ​​relatie met de andere partij te onderhouden en daarom niet per se hoeven te drukken hun voordeel ten volle.

Ten slotte is collectieve onderhandelingen, anders dan individuele onderhandelingen, niet beperkt tot een bespreking van economische aangelegenheden, maar gaat het ook om andere kwesties; het gaat bijvoorbeeld om de rechten van de werknemers, de controle over de industrie, enzovoort.

Fox heeft een aantal fouten ontdekt in de bovenstaande vergelijking van individuele en collectieve onderhandelingen. Vlaanderen heeft individuele onderhandelingen aangegaan als het proces waarbij de belangen van kopers en verkopers uiteindelijk worden aangepast in ruil. De valkuil in deze verklaring is dat het een geheel is dat onderhandelen altijd eindigt in ruil.

In veel gevallen is dit niet het geval; in plaats daarvan worden de onderhandelingen afgebroken en wordt er geen uitwisseling gesloten. Ten tweede betoogt Fox dat er een verschil is tussen de individuele en de collectieve onderhandelingen, in de zin dat de laatste, en niet de eerste, een politiek proces is waarbij diplomatiek gebruik van macht wordt gebruikt.

Fox ontkent niet dat collectieve onderhandelingen een diplomatiek gebruik van macht met zich meebrengen: zijn argument is dat dit ook gebeurt met individuele onderhandelingen.

In de derde plaats betwist Fox de bewering van Vlaanderen dat de individuele en de collectieve onderhandelingen verschillen, aangezien in het eerste geval een weigering om een ​​contract te sluiten voor de nominale waarde wordt genomen, terwijl dit in het laatste geval een onderhandelingsmandaat is; de veronderstelling achter een staking is niet dat de werknemers elders een baan zullen zoeken als de werkgever weigert aan hun eisen te voldoen, maar dat hun huidige werkgever vroeg of laat zal worden gedwongen om ze opnieuw op te nemen.


Aanbevolen

Voordelen van toenemende productiviteit voor een organisatie
2019
Geologische tijdschaal: korte aantekeningen bij de geologische tijdschaal
2019
Levering van deviezen: betekenis, redenen en toeleveringscurve
2019